-
Hüseyin OKUMUŞ
Tarih: 19-11-2026 19:38:00
Güncelleme: 19-11-2026 19:39:00
Sandıktaki Emanete Sahip Çıkmak mı, Bir Sabaha Başka Bir Partide Uyanmak mı....
Mahalledeki kahvede, pazar yerinde, otobüs durağında kiminle konuşsanız aynı şaşkınlık, aynı sitem var: "Dün şu partiden seçilen başkan, bugün bakıyorsun başka bir partinin rozetini takmış. Peki biz kime oy verdik?" Vatandaşın bu sorusu öyle havada kalan bir sitem değil, doğrudan sandığın namusuna, verilen emeğe ve umuda dair bir isyan. Seçim günü sabahın köründe kalkıp kuyruğa girerken, kimi "artık şu düzen değişsin" diye, kimi "mahallemin derdini bu kadro çözer" diye, kimi de sırf o partinin çizgisine inandığı için basıyor mührü. O oy, sadece bir kağıt parçası değil; seçmenin kendi iradesini temsilciye bıraktığı bir emanet.
*
Sonra bir bakıyorsunuz, tek bir imzayla, tek bir kararnameyle ya da tek bir kişinin saf değiştirmesiyle belediye yönetimi başka bir elin, başka bir partinin kontrolüne geçiyor. Bazen dışarıdan atamayla oluyor bu, bazen de içeriden, seçilmiş bir ismin bir sabah kalkıp başka bir kapıya geçmesiyle. Vatandaş da haklı olarak soruyor: "Madem böyle olacaktı, o zaman seçim sandığı ne işe yaradı? Tek kişinin kararıyla koca şehrin tercihi nasıl tersyüz edilir?"
*
Bu işin hukukçu tarafı, anayasa tarafı ayrı. Eskiden 1982 Anayasası’nda parti değiştirenin koltuğunun düşmesi gibi sert kurallar varmış, sonra 1995’te "vekilin eli kolu bağlanmasın, siyasetin önü açılsın" denilerek kaldırılmış. Dünyada da kimi ülke "koltuk partiye aittir, geçiş yaparsan düşer" diyor, kimi ülke "seçmen bir sonraki sandıkta hesabını sorar" diyerek işi seçmene bırakıyor. Kimi yerde de halk imza toplayıp beğendiği ya da beğenmediği temsilciyi görevden çağırabiliyor.
*
Ama işin kağıt üzerindeki maddeleri bir yana, sokaktaki insanın baktığı yer çok net: Siyasette vefa ve sözünün eri olmak. Seçim meydanında başka türlü konuşup, o oylarla koltuğa oturduktan sonra yön değiştirmek, vatandaşın gözünde "emanete sahip çıkmamak" gibi görülüyor. "Hizmet için geçtim" diyen de oluyor, "şartlar bunu gerektirdi" diyen de. Lakin halk, "Hizmet lazımsa bunu kendi partinde, kendi sözünün arkasında durarak da yapabilirdin" diye soruyor.
*
Demokrasi dediğin şey, sadece beş yılda bir sandığa gidip oy atmakla bitmiyor. Sandıktan çıkan sonucun, seçim bittikten sonraki günlerde masa başında ya da kulislerde eritilmemesi gerekiyor. Temsilci koltuğa oturduğunda "artık herkesin başkanıyım" diyebilir, demeli de; ama seçmeni sandığa götüren o temel iradeyi yok saymak, siyasete olan inancı kemirir.
Eninde sonunda son sözü yine halk söyler, sandık söyler. Ama o sandığa giderken insanın içine sinmesi, oyu verirken kendini kandırılmış hissetmemesi lazım. Çünkü siyaset kurumu, ancak seçmenin iradesine saygı duyduğu sürece ayakta durur; o irade eğilip büküldükçe, kaybeden sadece bir parti değil, tüm şehrin güveni olur.
YAZARIN DİĞER YAZILARI
- Atatürk'ün Yurttaşlık Anlayışı Ortak Kimlik, Ortak Vatan, Eşit Hukuk
- TARİHİ HATIRLAMAK, GELECEĞE SAHİP ÇIKMAKTIR…
- Adalet, Edebali’nin Terazisi ve Kamu Vicdanı, İnsanı Yaşatmak ya da Rakamı Yaşatmak...
- Zekanın Esareti, Ahlakın Yokluğu
- Gönül Sarayını Bilmeyene Kıymet Zayi Etmektir
- Demokrasinin Yerel Kalesinde Açılan Yara, Üsküdar Örneğinde İrade Yok Sayılma
- 30 AĞUSTOS: BİR MİLLETİN “YA İSTİKLAL YA ÖLÜM” DEDİĞİ TARİH
- Tek Tek Avlama Psikolojisi Muhalif Her Sese Bir Köşe mi ?
- Değerler Ters Yüz Olunca…
- İrade Gaspı ve Tarihin Vicdanı
- TARİHİN DOĞRU YERİNDE, DOĞRU ZAMANDA DURMAK
- Dijital Çağda Eleştiri Hakkı ve Hukukun Sınavı
FACEBOOK YORUM
Yorum